थोडं मनातलं...

लहान असताना उन्हाळयाच्या सुट्टीत आजीकडे जायची मजा काही औरच असते आज घरात बसून विडिओ गेम्स खेळणाऱ्या पोरांना पाहिलं की मनोमन वाटत आपण 95 च्या आधीची पिढी खरच खूप भाग्यवान आहोत बालपण काय असत हे आपणच शेवटचं खरंखुरं जगलय.. शाळेत जाताना सकाळी आई केसांना तेल लावून करकचून 2 वेण्या घालून द्यायची एक सॉक्स सापडत नाही म्हणून मला रोजच शाळेला उशीर व्हायचा मग आई जुना थोडा पांढरा पडलेला सॉक्स कुठून तरी शोधून आणायची आणि शाळेत पूर्ण दिवस तो एक सॉक्स वर ओढण्यात जायचा.. माझी शाळा घरापासून जवळच होती त्यामुळे 5 वी नंतर मी सायकल ने शाळेत जायची उशीर झाला की शाळेचं गेट बंद व्हायचं मग मी त्या गेटवरून चढून आत जायची पण कधीतरी सरांच्या नजरेस पडली की मग ग्राउंड च्या 5 फेऱ्या मारायला लागत आणि तो घाम गाळलेला कमी की काय म्हणून सर अजून आमच्याकडून ग्राउंडवरचा कचरा उचलून घेत पण त्यात एक चांगली गोष्ट ही व्हायची की वर्गात जाईपर्यंत अर्ध अधिक अथर्वशीष संपलेलं असायचं मला भलताच आनंद व्हायचा.. वर्गात बसलो असताना नवीन नवीन गोष्टी आम्हाला सुचायच्या कधी टेबल वाजव कधी विमान बनव तर कधी वही वर लिहून लिहून गप्पा कर.. एकदा तर माझ...

बऱ्याच दिवसाने घरी जायचं म्हंटल कि पॅकिंगला आपोआपच वेग येतो आणि त्यात जर फॅमिली टूर ला जायचं असेल तर दुधात साखर.. तसंच आज माझं झालेलं १८ च पुणे यवतमाळ बुकिंग कॅन्सल करून १७ ला केलं होत कारण आता एक दिवस पण इथे थांबायचं म्हणजे १वर्षासारखं वाटलं असत मला..६ ची गाडी होती  मी दुपारी ३ पासूनच सगळं आवरून बसली होती ५.३० ला संगमवाडीला पोचली..आभाळ आलेलं होत माझी गाडी लागलेली होती मी माझी सीट शोधून सामान ठेवलं आणि निवांत बसून घेतलं..थोड्यावेळात बस निघाली ती सोबत पावसाच्या सरी घेऊनच.. मी घरच्या वाटेने जातेय त्यात पाऊस आणि सोबतीला माझ्या आवडीची निवडक गाणी..हाच काय तो मी वाट पाहत असलेला सगळ्यात आनंदाचा क्षण.. रात्री  ९ ला गाडी थांबली मी सोबत आणलेला टिफिन खाल्ला आणि छान झोपी गेली सकाळी उठल्यावर मी माझ्या विदर्भात असणार याचा किती आनंद होत होता हे तर आता इथे शब्दात पण मांडता यायचं नाही मला.. सकाळी उठली तेव्हा ७ वाजले होते मी विंडो मागे सारून बाहेर पाहिलं पण इकडे मात्र सगळं कोरडठणं होत ,पावसाच्या काही खुणा नव्हत्या सगळी जंगलं निष्पर्ण ,ओसाड; नदीपात्र सुकलेली..मन खट्टू झालं. ९ ला गाडी यवतम...